Het sneeuwt al dagen en vandaag ook weer. Zo’n dag waarop je wakker wordt en meteen voelt: vandaag is anders. Buiten is alles wit. Geluiden zijn gedempt. Alsof de wereld even haar adem inhoudt. Geen haast, geen drukte. Alleen stilte. En tegelijkertijd…
Treinen vallen uit. Wegen zijn glad. Mensen zuchten, mopperen, raken geïrriteerd. Het nieuws stroomt vol met chaos. Eén laagje sneeuw en heel Nederland staat collectief op scherp. Code Oranje! Dat contrast is treffend. Enerzijds als een kind zo blij want hoe wonder mooi is de wereld als deze is bedekt met zo'n mooi wit laagje op de takken van de bomen. Winter wonderland noem ik dat daarbuiten. Maar het is ook lastig want ik durf niet goed meer met de auto op pad. De weg is glibberig en ik ben blij met mijn all season banden en de ABS als ik toch boodschappen moet doen.  

Stilte aan de buitenkant, onrust vanbinnen

Voor sommige mensen werkt sneeuw bijna kalmerend. Alsof hun hoofd eindelijk mee mag vertragen. De wereld doet wat zij al zo lang nodig hebben: even stoppen. Maar voor anderen gebeurt precies het tegenovergestelde. Als het buiten stiller wordt, wordt het binnen juist drukker. Gedachten komen op. Gevoelens dienen zich aan. Onrust, spanning, soms zelfs paniek. Alsof je hoofd zegt: “Nu we stilstaan, moet alles er ineens uit.”  Sommige mensen vinden de kou en de grauwe luchten, het snel donker worden, helemaal niets en kunnen er depressief van worden. 

Je hoofd als een sneeuwbol

In mijn praktijk gebruik ik vaak de metafoor van een sneeuwbol. Zo’n glazen bol met een rustig tafereel erin. Alles heeft een vaste plek. Je kent het beeld. Totdat iemand, of het leven, ermee gaat schudden. En ineens:

• dwarrelt alles door elkaar

• zie je niks meer helder

• is er chaos

• voelt het onrustig en overweldigend

Alles moet weer een vaste plek vinden. En dat kost tijd.

Over stilte, chaos en wat er gebeurt als er aan je sneeuwbol wordt geschud

Als er aan je sneeuwbol wordt geschud, helpt het niet om harder te schudden in de hoop dat het sneller helder wordt. De sneeuw dwarrelt dan alleen maar langer door. Wat helpt, is even blijven kijken. Wachten. Toelaten dat alles langzaam weer naar beneden zakt. Dat gedachten, gevoelens en indrukken één voor één hun plek terugvinden.

In het echte leven gebeurt dat schudden vaker dan je lief is. Door stress. Door verlies. Door relatieproblemen. Door veranderingen die je niet had gepland. Soms ook gewoon door het seizoen. Minder licht, meer binnen zijn, minder afleiding. En ineens voelt het alsof je hoofd voller is dan normaal. Alsof alles tegelijk aandacht vraagt.

Veel mensen die bij mij komen zeggen dan: “Ik snap het niet, het ging toch best goed?” Of: “Waarom voelt het nu ineens zo onrustig?”

Dan kijk ik samen met hen naar die sneeuwbol. Niet om hem snel weer helder te krijgen, maar om te begrijpen wat er rondzweeft. Wat gezien wil worden. Wat al lang geen plek had en nu eindelijk ruimte krijgt.

Sneeuw buiten, sneeuw binnen

En zolang het buiten blijft sneeuwen, hoeft het vanbinnen nog niet rustig te zijn. Je hoeft het nog niet te snappen. Je hoeft nergens doorheen te duwen. Soms is aanwezig blijven al genoeg. Kijken hoe de sneeuw zakt. Vertrouwen dat er vanzelf weer zicht komt.

Voor meer informatie of een afspraak, neem dan contact met mij op.