Ik keek zojuist, op aanraden van een gewaardeerd LinkedIn contact de documentaire Tell Me Who I Am op Netflix. Dit is niet zo’n documentaire die je “even” aanzet terwijl je nog wat was vouwt. Dit is er eentje waarbij je na afloop een beetje voor je uit staart alsof je net een emotionele achtbaan hebt ervaren. Even verwerken.. even processen. Er zitten zoveel laagjes in dit verhaal, dat het wat moeite kost om het onder woorden te kunnen brengen, wat je heeft geraakt, wat er boeit en wat je zojuist geleerd hebt.Het verhaal gaat over een eeneiige tweeling. Alex krijgt met 18 jaar een verkeersongeluk en verliest zijn geheugen. Marcus, zijn broer die daar niet bij betrokken was, blijft wél alles herinneren. En dan gebeurt er iets dat psychologisch gezien bijna niet te bevatten is: Alex moet zijn identiteit opnieuw opbouwen, en Marcus wordt zijn levende geheugen want Marcus is de enige die hij nog herkent. (Wat op zich al wonderlijk is!) En daar begint het echte dilemma want dit gaat niet alleen over trauma, maar over geheugen, identiteit en liefde die in een bijna onmogelijke spagaat terechtkomt.