Je hebt het zó vaak tegen jezelf gezegd. Dit is niet goed voor mij. En toch denk je aan die ene keer. Aan dat fijne moment. Aan de versie van jullie die soms heel echt voelde. En voor je het weet zit je weer begrijpend te zijn, jezelf uit te leggen, je grenzen kleiner te maken, het nog één kans te geven.
Als dit je raakt, wil ik één ding meteen neerzetten: traumabonding zegt niks over jouw slimheid of kracht. Het zegt iets over hoe jouw systeem zich heeft aangepast om verbinding vast te houden in een situatie die óók onveilig was.

Ik werk vaak met mensen die hier in vastlopen. Mensen die zichzelf kwijt zijn geraakt in hun relatie. Mensen die er onder lijden en toch steeds terug gaan.

Wat is traumabonding eigenlijk?

Traumabonding ontstaat meestal door afwisseling. Er is spanning, kritiek, afstand, controle, dreiging, schuld, en daarna komt er ineens warmte. Excuses. Aandacht. Intimiteit. Beloftes. Even het gevoel: zie je wel, het kán dus wél.

Die afwisseling is precies wat het zo verwarrend maakt. Je brein leert: als ik volhoud, komt het goede weer terug. Je zenuwstelsel gaat die opluchting herkennen als veiligheid. En daardoor kan het lijken alsof die persoon “de enige” is die jou rustig krijgt, terwijl diezelfde persoon ook degene is die de onrust veroorzaakt. Dat is geen romantiek. Dat is een cyclus.

Hoe herken je dat jij hierin zit? Wisselen tussen rust en storm..

Mensen omschrijven het vaak zo:

Je mist iemand vooral nadat het pijn deed.
Je twijfelt constant aan je eigen gevoel.
Je denkt vaak: als ik het beter doe, dan komt het goed.
Je voelt je schuldig als je afstand neemt of een grens stelt.
Je verdedigt de ander naar buiten toe, zelfs als je van binnen breekt.
Je gevoel reageert heftiger dan je hoofd logisch vindt, alsof je “terug moet”.

En misschien de meest pijnlijke: je schaamt je dat je nog steeds blijft hopen.

Waarom is loskomen zo moeilijk?

Omdat het niet alleen een keuze in je hoofd is. Het is ook een reactie in je lijf en gevoelsbeleving. 

Als je lang in spanning leeft, raakt je systeem gewend aan overleven. Dan voelt rust soms zelfs leeg. Een lief moment kan dan aanvoelen als zuurstof. Je hele lichaam zucht. Eindelijk.

En als je daarna weer wordt afgewezen, gekleineerd, genegeerd of verdraaid, schiet je weer terug in stress. Je raakt als het ware verslaafd aan het moment waarop de stress eindelijk zakt of even weg was. 

Het is heftig om dat te beseffen, en het is óók bevrijdend. Want wat aangeleerd is, kan veranderen. Je systeem kan nieuwe paden leren.

De prijs die je betaalt  

Traumabonding kost je meestal meer dan alleen verdriet.

Je zelfvertrouwen brokkelt af.
Je grenzen worden wazig.
Je bent vaak alert, moe, gespannen, of juist verdoofd.
Je wereld wordt kleiner, omdat je zoveel bezig bent met die ene persoon.
Je gaat steeds meer leven rondom “hoe is de sfeer vandaag”.

En ergens onderweg raak je het contact met jezelf kwijt. Dat is vaak het moment waarop mensen bij mij komen. Als ze zichzelf verloren zijn.

Wat helpt echt bij traumabonding?

Geen snelle tips. Geen “blokkeer en klaar”. Soms is afstand nodig, soms is contact ingewikkeld door kinderen, werk, familie of afhankelijkheid. Daarom werkt een aanpak die én helder én mild is vaak het beste.

In therapie werken we meestal aan vijf dingen in een module vorm:

Je leert het patroon herkennen, zodat je jezelf weer vertrouwt.
Je begrijpt wat er in je brein en lijf gebeurt, zodat schaamte zakt.
Je leert het verschil voelen tussen verbinding en stressbinding.
Je bouwt grenzen die je ook kunt houden op getriggerde momenten.
Je herstelt je zelfwaarde, zodat je liefde niet meer hoeft te verdienen.

Het doel is simpel en groot tegelijk: dat jij weer keuzes kunt maken vanuit rust in plaats van vanuit drang.

Hoe ziet therapie hiervoor eruit in mijn praktijk in Breda?

Ik werk warm, helder en praktisch. Ik ga naast je staan, niet boven je. We kijken samen naar jouw verhaal, jouw hechtingspatronen, jouw triggers, en vooral naar jouw kracht om jezelf terug te halen. Soms is dat confronterend, vaak is het ook een opluchting. Omdat je eindelijk stopt met jezelf afvragen waarom je “zo doet”, en begint te begrijpen waarom je systeem dit is gaan doen. Van daaruit kunnen we bouwen. 

Je hoeft dit niet alleen uit te puzzelen. En je hoeft jezelf niet eerst “op orde” te krijgen om hulp te mogen vragen.

Wanneer weet je dat je eraan toe bent om hieraan te werken?

Als je merkt dat je steeds weer terugglijdt in hetzelfde contact.
Als je hoofd en je hart in oorlog zijn.
Als je moe bent van uitleggen, fixen, hopen, wachten.
Als je diep vanbinnen verlangt naar rust, helderheid en zelfrespect.

Dan is het tijd.

Voor meer informatie of een afspraak, neem dan contact met mij op.